Rozanne Hermsen, Financial Reporting manager bij AS Watson, heeft een vriend en is moeder van Marie-Jane (2 jaar en 8 maanden) en Anne-Roos (1 jaar en 4 maanden).

Een triatleet is er niets bij

Rozanne: Ik heb een leuke, maar intensieve baan. Tegelijkertijd heb ik een gezin met twee kleine kinderen en ben ik in blijde verwachting van een derde. Waarom zou je bloggen over die combinatie? Ik heb het toch goed geregeld? Er is een crèche voor de dagen dat ik aan het werk ben en daarnaast heb ik een hands-on partner die ervoor zorgt dat ik niet 24/7 met een baby op de ene en een peuter op de andere arm door het huis schuifel. Dit wordt geen huilverhaal, wel het eerlijke verhaal. Ik ben heel erg dankbaar voor dit prachtige, chaotische leven. Tegelijkertijd vind ik het belangrijk om hier open over te zijn en ook kwetsbaarheid te laten zien. Hopelijk geeft dit voor andere ouders in dezelfde levensfase herkenning en opluchting. Je bent niet de enige.

Er is een script dat iedereen met elkaar deelt als ‘de vraag’ ter sprake komt. 'Goh, een gezin en een drukke baan, hoe heb je dat georganiseerd?' Mijn verhaal klinkt als een klok. Vriend en ik werken allebei vier dagen, de kinderen gaan drie dagen naar de crèche. Mijn vriend heeft op donderdag zijn vrije dag. Ik ben op woensdag ‘vrij’, zoals mijn collega’s zeggen. Je hebt je handen vrij om te knallen op je werk. Aan het einde van de dag rij je zonder enig oponthoud naar de crèche, waar je prinsesjes al uitgelaten op je staan te wachten. Thuis zijn je dagen gevuld met kwaliteitstijd. De perfecte mix, zou je zeggen, en eerlijk geloofde ik dat ook toen we die verdeling als aspirant-ouders met elkaar bedachten. Alleen is de werkelijkheid soms anders.

Nooit geweten dat ik zoveel kan doen in 24 uur. Na een gebroken nacht en een productieve dag op kantoor is de sluitingstijd van de crèche de lastigste van alle targets die je op een dag wilt halen. Gelukkig haalt mijn vriend de kinderen meestal op. Als al die gezinsmomenten waar we intens van genieten - eten, wassen, voorlezen, opruimen - de revue zijn gepasseerd is mijn batterij vrijwel leeg.

Vriendinnen weten inmiddels dat ik vaak niet meteen op een appje reageer. Van al die hectiek krijgen mijn collega’s weinig mee. Terecht, want ik heb zelf die keuze gemaakt. Ik zou ook rondom mijn werkdag kunnen trainen voor een triatlon. Dan voel je je waarschijnlijk ook niet altijd kiplekker op kantoor. En ik wil ook niet anders behandeld worden. Het verschil met een triatleet is dat ik beide petten continu draag. Op mijn werk ben ik in de eerste plaats een collega, maar ik sta niet uit als moeder. Omgekeerd sta ik niet uit als professional op mijn vrije dag. Dat maakt dat je de grenzen van je uithoudingsvermogen opzoekt en daar soms de prijs voor betaalt.

Bijvoorbeeld als je een jaarafsluiting hebt die alle tijd tussen kerst en oud en nieuw opslokt, gecombineerd met een ziekenboeg thuis, omdat de kinderen waterpokken hebben. Gelukkig heb ik - net als mijn vriend - een flexibele werkgever en kon ik op de hulp van mijn moeder rekenen. Helaas werd ik hierna zelf ook ziek. Door een pittige voorhoofdsholte- en bijholteontsteking kon ik een week niet werken. Zelfs met zo’n diagnose neem ik die beslissing niet makkelijk. Ziekmelden is lastig als je een hoog verantwoordelijkheidsgevoel hebt naar je werk en je er ook thuis wil zijn voor de kinderen. Je blijft doorknokken tot de finish. Een triatleet is er niets bij.