‘Mijn afkomst brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee.’

Hoe belangrijk is cultuur voor je?
‘Het is de kern van wie ik ben. Ik weet welke route mijn ouders en voorouders hebben afgelegd. Mijn overgrootouders kwamen in 1904 vanuit India naar Suriname. Ze werden met mooie verhalen gelokt om vervolgens als contractarbeiders onder slechte omstandigheden op plantages te werken. Mijn ouders kwamen in 1974 vanuit Suriname naar Nederland. Ze waren allebei onderwijzer en het plan was om hier pedagogiek te studeren en daarna terug te gaan. Het liep anders. Mijn vader is dertig jaar directeur van een basisschool in Amsterdam Zuidoost geweest. Mijn moeder heeft lesgegeven aan nieuwkomers. Die afkomst vormt je en brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee. De wil om te presteren komt daar vandaan. Ook de saamhorigheid die ik in mijn werk nastreef, is iets wat ik meebreng van mijn Surinaamse cultuur. Binnen TIC Assurance zijn we met 25 personen. Ieder met zijn eigen achtergrond. Ik vind het heel belangrijk dat iedereen zich op zijn plek voelt. Daar steek ik veel tijd in. Als je mensen leert kennen, kom je erachter wat iemands uitdagingen zijn en wat hij of zij nodig heeft. Alleen zo zet je als organisatie een stap naar voren.’

Heb je ook wel eens nadeel van die bagage?
‘Soms wel. Ik geef je een klein voorbeeld. Ik heb van huis uit geleerd dat als je iemand een hand geeft, je die persoon niet aankijkt. Dat is een teken van respect, maar het speelde mij parten aan het begin van mijn carrière. Vooral als ik met mensen aan tafel zat die ouder waren of een hogere positie hadden. Ik heb echt moeten leren om mensen aan te kijken.’

Hoe komt het volgens jou dat biculturele bestuurders ondervertegenwoordigd zijn?
‘Er zijn veel redenen voor, maar als je het moet samenvatten, is het dit: de kamer waarin die biculturele bestuurder zich moet bevinden, is er nog niet overal klaar voor. Om accountant te worden, moet je een uitdagend carrièrepad afleggen. Als je een biculturele achtergrond hebt, komen daar extra obstakels bij. Als ik in het Engels word aangesproken omdat iemand ervan uitgaat dat ik geen Nederlands spreek, is dat iets kleins - niets om je druk over te maken - maar het voelt onprettig. Jij bent niet zoals ik, drukt iemand daarmee uit. Ik moest een keer voor een crematie naar Suriname. “Kan dat wel?”, vroeg mijn toenmalige manager. “Heeft dat geen gevolgen voor je verblijfsvergunning?” Terwijl ik een geboren en getogen Amsterdamse ben. Dit is geen werkomgeving voor mij, bedacht ik mij.’

Hoe belangrijk zijn netwerken en rolmodellen?
‘Een rolmodel is heel belangrijk. Iemand waarmee je je kan identificeren. Die persoon heeft iets bereikt en lijkt op mij. Als het hem of haar is gelukt, dan is dat ook mogelijk voor mij. Zo simpel is het. In een netwerk vind je mensen die dezelfde route al hebben afgelegd, waarmee je ervaringen en frustraties kan delen. Zonder netwerk moet je twee keer zo hard werken om op dezelfde positie te komen. Er zijn niet genoeg rolmodellen en netwerken, maar er wordt ook te weinig gebruikgemaakt van wat er wel is. Je moet de stap wel zetten.’

Heeft dat met cultuur te maken, denk je? Ik kom ook uit Suriname en netwerken is niet iets wat ik mee heb gekregen.
‘Ik ben als Hindoestaanse opgegroeid met de overtuiging dat respect en bescheidenheid belangrijke deugden zijn. Als je maar hard je best doet, dan kom je er wel. Maar je hebt ook andere skills nodig die je vanuit je achtergrond niet meekrijgt. In het begin denk je: het ligt aan mij, ik werk niet hard genoeg. Het maakt je ook onzeker. Heb ik de kansen niet gepakt of niet gekregen? Bij het accountantskantoor waar ik in dienst was, werd mij verzekerd dat ik partner zou worden als ik er klaar voor was. Na vijf jaar voelde het als een worst die mij werd voorgehouden. Bij iedere beoordeling hoorde ik dat ik te aardig was voor collega’s en niet streng genoeg naar klanten. Dat ik sociaal ben, werd niet als een kracht maar als een zwakte gezien.’

Heb je geprobeerd om een zakelijkere versie van jezelf te zijn?
‘Ik voelde dat het niet bij mij paste, maar het was niet eenvoudig om uit te vinden hoe ik dan wel het beste uit mijzelf haalde. Ik besloot als accountant voor mijzelf te beginnen en heb een coach gevraagd om mij bij die ontdekkingstocht te helpen. Het kiezen voor een freelancebestaan was niet eenvoudig. In de Surinaamse cultuur draait alles om zekerheid en vastigheid. Een vaste baan met een goed salaris achterlaten is dan heel ongebruikelijk. Inmiddels weet ik dat ik meer kan en durf dan ik dacht. Twee jaar geleden was ik bij de NBA-bijeenkomst ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag. Op een gegeven moment stelde de gespreksleider een vraag aan de zaal. Niemand reageerde en ik stond op. Dat was mijn moment.’

‘Sinds 2024 ben ik managing partner bij TIC Assurance. Binnen de directie, die naast mij uit vier mannen bestaat, is mijn invalshoek altijd net even anders. Dat wordt gewaardeerd. Vergeleken met vroeger ben ik nu veel opener en duidelijker. Mensen voelen dat. Ik heb veel non-profitklanten voor wie de focus vaak vooral is gericht op de goede dingen die ze doen en minder op het financiële deel. Als accountant moet je ze soms onverbloemd de waarheid vertellen. Dat kunnen ongemakkelijke gesprekken zijn. Ik slaag er nu veel beter in om daarin de juiste toon te vinden doordat ik meer tijd steek in het leren kennen van de klant. De boodschap komt beter over.’

Welk voorwerp of ritueel is je dierbaar en inspireert je?
‘Het eerste waar ik dan aan denk, is Navratri. Dat is een hindoeïstisch festival dat in het teken staat van de godin Durga. Ze symboliseert de vrouwelijke kracht. De negen nachten die het festival duurt, zijn gewijd aan de verschillende rollen die een vrouw vervult. Iedere verschijning van Durga staat voor een andere kwaliteit. Bescheidenheid maar ook kracht. We vasten ook in die periode zodat je kan focussen op het spirituele. Dat vind ik een heel mooie traditie.’