Ilona Van Grimbergen-Louwers, manager Audit en Forensic bij KPMG is getrouwd en moeder van Fré (3 jaar en 9 maanden) en Charlotte (1 jaar en 5 maanden).

Teams-meetings met een zieke dreumes op schoot

Ilona: Toen ik de eerste keer moeder werd, was ik vastbesloten om werk en privé gescheiden te houden. Het merendeel van de tijd lukt dat ook heel aardig. De kinderen gaan naar de crèche op de dagen dat ik werk en papa- en mamadagen zijn netjes verdeeld. Toch lopen de dingen soms anders. 

Als ik op een maandagochtend mijn dochtertje uit bed haal, voelt ze heel warm. 39,8 geeft de thermometer aan. Ik mag haar niet naar de crèche brengen en eerlijk gezegd wil ik dat ook niet. Liever houd ik Charlotte thuis, zodat ik het in de gaten kan houden. Ik bel mijn man om te overleggen wie wat wanneer opvangt. Meestal heb ik de ochtend en hij de middag, en zo is het ook vandaag. Het is gelukkig een thuiswerkdag, maar ik heb vanmiddag wel een belangrijke online meeting. We spreken af dat hij zo snel mogelijk thuiskomt, zodat ik mijn handen vrij heb om de meeting voor te bereiden en voor de meeting zelf. Dat is alvast een probleem opgelost. 

Intussen gaat het normale ochtendritueel gewoon door. Terwijl mijn driejarige zoon Fré aan tafel met zijn ontbijt speelt, vraag ik mij af wat er van de plannen voor de productieve werkdag (die ik een uur geleden nog voor ogen had) terecht gaat komen. Is er iets wat ik kan schrappen? Ik informeer mijn teams, skip een van de interne meetings die ik gepland had en zet mijn out-of-office-melding aan, zodat mensen weten dat ik later reageer. Nadat ik Fré naar de crèche heb gebracht begint een balanceeract waar ik niet naar uitkijk. 

De Teams-meeting met collega’s is vijftien minuten bezig als Charlotte wakker wordt. Ik verontschuldig mij en haal haar uit bed. Met Charlotte op schoot sluit ik weer aan in de vergadering. Gelukkig gaat het goed. Niemand stoort zich eraan dat ik in de call met een dreumes op schoot zit. Toch blijft het knagen. Het lijkt alsof ik niet kan kiezen tussen het warme bad wat ik bij mijn collega’s voel, ze zijn een en al support, en de koude douche die ik er zelf van maak. Dit had toch beter opgelost kunnen worden?

De belangrijke meeting verloopt ’s middags volgens plan, maar daarna hobbelt het treintje weer van de rails. Er is een afspraak die mijn man niet kan verzetten. Ik kies voor een nieuwe strategie. Tijdens de call die ik met een collega heb zet ik Charlotte naast mij in haar kinderstoel met een fruithapje. Ze doet het fantastisch en volgt aandachtig de interactie. We geven de kinderen weinig schermtijd, misschien dat ze daardoor de lat niet zo hoog legt. Ik word er zelf ook steeds beter in, merk ik, maar met een volle agenda voor de boeg voel ik niet de behoefte om het kunststukje morgen te herhalen. Voor het geval ze de volgende dag nog steeds verhoging heeft, informeer ik toch maar vast bij familie of ze kunnen bijspringen.